Tagarchief: tomaten

Boodschappenfrustraties: tomaten in november

tomatenMeestal vind ik het erg fijn om bewust bezig te zijn met eten. Prachtige verse groente, direct van de boerderij. Appeltjes uit de boomgaard. Zelfgeplukte sla. Een mooi stukje vlees van een koe of buffel die heerlijk in een natuurgebied heeft kunnen grazen. Eten dat de planeet niet vervuilt, de bodem niet uitput, maar dat juist bijdraagt aan een mooiere wereld*.  Maar soms… Soms moet ik in de supermarkt zijn, net als iedereen. Meestal gaat dat prima, maar er zijn van die dagen, dan kom ik totaal gefrustreerd en met vrijwel lege handen thuis. Niet altijd hoor, maar soms… Gek word ik dan van mezelf. Lees verder

Linzensoep zonder recept

Ik at deze week linzensoep, en omdat ‘ie er best leuk uitzag maakte ik een fotootje en zette die op Instagram. Vervolgens maakten we bijna dezelfde soep in de tweede workshopavond Dagelijks vers koken, als demonstratie van het koken zonder zakjes, pakjes en recepten. Hij viel in de smaak, kan ik wel zeggen, en ik beloofde de deelnemers het recept op te schrijven. Dat was niet zo slim van me, want dit is zo’n typisch geval van een receptloze rommelsoep. Maar goed, beloofd is beloofd: dus bij deze een recept voor linzensoep zonder recept. Zullen we d’r een formule voor linzensoep van maken?


linzensoep-klein
Smaakgevers

Zoals zoveel gerechten begint deze soep met soffrito: een mengsel van aromatische groenten en kruiden op een laag pitje wordt gefruit tot het helemaal zacht en gaar is en je gerecht een dijk van een smaakbasis geeft.

Wat ging er in de soffrito:

  • een ui
  • dikke teen knoflook
  • stukje gember
  • een wortel
  • een handvol koriandersteeltjes (blad bewaren!)

Alles kleinsnijden, en in een scheut olie naar keuze laten fruiten. Deksel op de pan, dan blijven de smaakstoffen het best bewaard. Slim koken tip: maak extra en vries een deel in!

Soffrito kun je maken met allerlei ingrediënten. Ui gaat er altijd wel in, knoflook bij mij meestal ook (knoflookjunkie!). Selderij is standaard voor Italiaanserige gerechten, venkel kan ook heel goed. Allerlei soorten wortelgroenten kunnen er door (knolselderij, pastinaak, raapjes, rammanas) – zolang het maar een beetje power heeft. En voor de niet-vegetariërs: spekjes of ansjovis. Mjam!

Soepbasis

Als de soffrito gaar is doe je er een paar fijngesneden tomaten door, of een scheut passata als er geen verse tomaten zijn.

spicesSpecerijen mogen er nu ook bij: koriander en komijn ben ik nogal gek op. Een kardemompeultje kan een subtiel accent geven dat je lekker vindt – of verschrikkelijk. Chiliflakes, paprikapoeder, kurkuma… kan allemaal. Maar niet allemaal tegelijk. Koop specerijen van goede kwaliteit, en doseer zorgvuldig. Niet zo subtiel dat je er niks van proeft, maar ook niet meer eetlepels tegelijk. Blijf proeven! Tijdens de workshop hebben we alleen koriander en komijn gebruikt. Hele zaadjes kun je eerst even roosteren in de koekenpan, dat schijnt goed te zijn voor de smaak, maar als je daar geen zin in of tijd voor hebt kun je ze ook meteen vijzelen.

Flinke scheut water erbij, maar minder dan je zou denken! Ik voeg water per glas tegelijk toe. Er kan altijd meer bij als de soep te dik wordt, maar waterige smakeloze soep is lastiger te redden.

En linzen dus. In de workshop hebben we alleen rode linzen gebruikt. Die hebben – met de gele – het voordeel dat ze niet hoeven te weken, mooi uit elkaar vallen tot een dikke soep, en relatief snel gaar zijn. Andere linzensoorten kunnen ook, maar vragen wat planning ivm voorweken. Zachtjes laten sudderen tot de linzen gaar zijn. Hou wel de hoeveelheid vocht in de gaten, de boel laten aanbranden is zonde. Met twintig minuten ben je een heel eind, maar langer kan altijd: dit is ook zo’n soep die je bijna ongelimiteerd kunt laten trekken, een uur extra wordt-ie alleen maar beter van.

In de soep op de bovenste foto heb ik ook spliterwten gebruikt, geïnspireerd door dit recept voor Ethiopische erwtensoep (klinkt spannend toch?! Die site, Kitchen couter culture, is overigens echt een aanrader om eens verder te bekijken.) Spliterwten zijn met een klein half uurtje gaar genoeg om te kunnen eten, maar vallen dan nog niet uit elkaar.

‘S-ochtends maken, later eten? Gaat perfect! En net als echte Hollandse erwtensoep is hij een dag later nog lekkerder.

Extra groenten

Extra groenten mogen, maar zijn geen must. Maar heb je nog wat liggen dat op moet? Gooi het er door, gaat prima. Bloemkoolroosjes, wat broccoli, een handvol raapsteeltjes, die prei die bijna wegloopt… en meer groente is altijd beter, toch?

Op smaak brengen met zout (en evt.peper). Niet te zuinig zijn: het verschil tussen eetbaar en echt lekker zit ‘m voor een deel in het gebruik van voldoende zout! En als je geen kant-en-klaar-voedsel meer eet hoef je je hoogstwaarschijnlijk geen zorgen meer te maken over de hoeveelheid zout die je binnenkrijgt (just saying…)

Overigens: terwijl ik dit schrijf zit ik te lunchen met het restant van deze soep die we gisteravond in de workshop maakten. Koud – want waar ik nu ben is geen opwarmmogelijkheid. En het is me toch lekker!

Sperziebonen

Het is een beetje over het randje, want het sperziebonenseizoen is toch echt wel voorbij ondertussen, maar ik wil dit recept graag nog even delen. Het is namelijk typisch zo’n gerecht waar je extra veel van maakt en dan twee keer van eet. En daar hou ik van, van zulke keukenefficiency.

Goed, komt-ie:

gestoofde-bonen2Sperziebonen in tomatensaus

  • ui, in ringen
  • sperziebonen, in stukjes van een paar centimeter
  • flink wat knoflook (ik had vier dikke tenen op een pond sperziebonen), geperst of – wat ik altijd doe – geplet en fijngehakt
  • verse tomaten, in stukjes gehakt, of tomatensaus
  • komijn
  • azijn
  • zout, peper

Laat je koekenpan heet worden, doe dan olie of boter in de pan. Bak de ui even aan. Hij hoeft niet bruin, hij hoeft niet zacht, maar laat ‘m net even bakken voor je de sperziebonen toevoegt. Dan dus de sperziebonen erbij, alweer: even laten meebakken. Dan kunnen de knoflook & de tomaten(saus) erbij. Zoveel tomaten dat de sperziebonen niet meer bakken maar stoven in het vocht.

Komijn erbij, een schepje. Of twee. Ik vind het lekker, dus ben er niet zuinig mee. Komijn kun je als poeder kopen, maar dat verliest vrij snel zijn geur. De hele zaadjes blijven duidelijk langer lekker. Even pletten in de vijzel, zodat de smaken goed loskomen, en dan bij de bonen.

Vuurtje laag, laten stoven tot de sperziebonen gaar zijn en er een mooi sausje ontstaat. Af en toe even controleren of er wat vocht bij moet (tomatensaus, water, bouillon, desnoods wei – net wat je hebt. En ik zal binnenkort eens een stukje schrijven over wei. Geweldig spul.)

Als de bonen gaar zijn op smaak brengen met zout en peper, en eventueel een scheutje azijn en wat extra olie. Eet ‘m warm, of koud. Zo, of gemengd met rauwkost (venkel combineert goed!) en/of een restje koude pasta en een lik mayo.

 

 

Zelfgemaakte baked beans

Vroeger, toen ik student was, toen at ik vaak witte bonen in tomatensaus. Ik kon niet koken en ik had geen geld, dus met een blik bonen in saus, een zak soepgroente en een scheut water maakte ik voor een gulden een soepje waar ik drie dagen van at. Goeie ouwe tijd…

Later at ik wel eens baked beans uit blik bij het ontbijt. Met eieren, en spek. Na een avond in de kroeg was dat een goed begin van de dag.

Tegenwoordig kom ik niet meer in de kroeg. Geen katers ook, groot voordeel is dat. En ik vind dat ik kan koken. Waar logisch uit volgt dat, wanneer manlief op een dag smeekt om een full English breakfast, dat ik dan dus zelf bonen in tomatensaus ga maken.

Pardon? Jawel! En hiermee sta ik hiermee 1-0 voor in de competitie mama vs. de fabriek. Want ze waren ongelooflijk lekker, voor zoiets simpels.  Lees verder