Over

Over Alles zelf maken

IMG_7109

Hallo! Ik ben Anouk Stokhof – de Leeuw, uit Deventer. Getrouwd, moeder van 2. Met Alles zelf maken wil ik de wereld een stukje mooier maken door mensen te helpen duurzamere keuzes te maken in hun eet- en boodschappenpatroon. Ik geloof niet in hypes, goeroes of onwrikbare principes, wel in dialoog, samenwerken en kleine stapjes de goeie kant uit (hoewel grote stappen ook mogen).

Concreet: kookworkshops over seizoensgroenten, lokaal eten, maaltijdplanning, koken zonder pakjes & zakjes, receptvrij koken. Tevens lezingen, blog en catering-in-testfase.

Over mij 

Opmerking: onderstaande tekst schreef ik toen Alles zelf maken alleen een blog was. Ondertussen ben ik wat ouder geworden,  gaan de kinders naar school, volgde ik de permacultuur-ontwerpleiding en ontwikkelde het blog zich tot een heus bedrijf. Maar de strekking van het verhaal is niet minder waar, dus ik laat ‘m nog even staan. 

Ik ben Anouk, 41, en alweer een paar jaar fulltime thuis als mama van twee kleine kinderen. Huisvrouw heette dat in mijn jeugd. Die term gebruik ik hier nogal losjes, want het huishouden zelf is niet mijn sterkste kant. Terwijl ik dit zit te schrijven vist mijn kleuterzoon stofdraden vanachter de verwarming, smeert peuterdochter banaan aan de bank, en wandelt er een regiment spinnen langs het plafond. Maar er staat wel een pan bouillon te trekken op het fornuis, de zelf gekweekte tomaten liggen na te rijpen in de vensterbank, en op het aanrecht staat een pot traditioneel fermenterende augurken.

Ik zou hier graag vertellen hoe ik leerde koken van mijn moeder en de buurvrouwen, in een arm maar gezellig dorpje op het platteland. Hoe we ons eigen brood bakten en limonade maakten van zelf geplukte bessen. Jammer genoeg werd op het Nederlandse platteland in de jaren tachtig de vooruitgang gevierd. Saus kwam uit een zakje, bouillon van een blokje en ragout uit een blikje. De buurvrouw dopte nog tuinbonen, mijn moeder vond dat ouderwets en kocht Egyptische sperziebonen.

Toen ik op mijn 18e op kamers ging kon ik net aan een ei bakken, maar dat leek me geen bezwaar. Op de verpakking stond toch hoe het moest? En er was ook nog een mensa. Eenmaal volwassen leerde ik gelukkig alsnog koken, en begon het steeds leuker te vinden.

Ik werd  een foodie: dweepte met Ferran Adrià  en Jonnie Boer, stroopte boerenmarktjes af op zoek naar rauwmelkse blauwe kaas en verse boleten en betreurde mijn abominabele knife-skills. Want Onno Kleyn schreef immers dat iedere zichzelf respecterende hobbykok overweg moest kunnen met een goed mes… Dat ik voor het meeste snijwerk liever een aardappelschilmesje pakte verzweeg ik maar. Net als mijn voorkeur op werkdagen voor de toen net geïntroduceerde koelverse kant-en-klaarmaaltijden. In de weekenden ging ik los, dan stond ik uren in de keuken en kwamen er veelgangenmaaltijden op tafel met bijzondere producten uit de hele wereld. Kliekjes verdwenen meestal in de vuilnisbak, want ik had geen idee wat ik daar mee moest en doordeweeks ook geen tijd.

En toen kreeg ik kinderen, verloor ik mijn baan en ging de wereld op zijn kant. Hoewel ik altijd al braaf mijn afval scheidde en zelfs een tijdje biologische kaas verkocht op de markt werd mijn gevoel van “het moet anders” steeds sterker. Het besef dat het systeem zoals het is onze planeet naar de kloten helpt, en dat mijn kinderen straks in de brokstukken van een beschaving moeten leven als we het roer niet omgooien. En dat ons eten daar belangrijk in is.

Ik geloof dat we naar een samenleving moeten waarin voedsel grotendeel lokaal geproduceerd wordt. Voor sommige dingen gaat dat niet. Dat Nederland koffie en bananen enzo importeert: logisch. Maar uien uit Zuid-Amerika? Appels uit Nieuw-Zeeland? Dat is op zijn zachtst gezegd niet de meest efficiënte manier om schaarse hulpbronnen te benutten…

Voor nu: dit blog gaat dus over lokaal eten. Met verse, biologische producten. En hoe je dat doet als je niet de staatsloterij hebt gewonnen. Want biologisch eten hoeft niet duur te zijn, maar biologische halffabrikaten of kant-en-klaar zijn dat wel. Dus wat we moeten leren is om net als de huisvrouwen van vroeger van allerlei dingen zelf te maken.

6 gedachten over “Over”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *