Auteursarchief: Anouk

Over poetsende pacmannetjes en de giftigheid van chemo

Chemo is vergif. Als er een kankercel verdween voor iedere keer dat ik die woorden de afgelopen maanden heb gehoord of gelezen dan was ik nu zo goed als genezen… Het is een soort vanzelfsprekendheid, die visie, soms ook (zelfs) onder artsen en mensen die kankerpatienten begeleiden. En ik vind daar wat van. Ik vind dat pijnlijk.

Ja, natuurlijk is het heftig spul. Voor iedereen die geen kanker heeft is het inderdaad vergif. Dat hoef jij me niet te vertellen: ik sta in een kuur na ieder plasje de f*cking wc te poetsen om de sporen uit de buurt van mijn huisgenoten te houden. Ik zie de oncologie-verpleegkundigen bezig met hun handschoenen, hun double-double-checks (“mag ik nog een keer uw geboortedatum?”), de aparte vuilnisbakken met grote stickers die aanduiden dat het gevaarlijk afval is… en dat loopt dan per infuus mijn lijf in. Mijn lieve lijf, dat ik voed met biologisch eten, dat ik was met shampootjes die geen parfum en parabenen bevatten… het is onwaarschijnlijk beangstigend. Zelfs als we de pijn, de naalden, de vermoeidheid, de misselijkheid even negeren. Kan op termijn kanker veroorzaken, zegt de op internet gevonden bijsluiter. Lekker dan…

Maar. Voor mij, met een lever die op de scan enige gelijkenis vertoont met een dalmatiër, met door mijn bloedbaan en lymfevaten zwervende kankercellen, is chemotherapie geen vergif. Lieve oxaliplatin, dierbare capecitabine… zonder jullie was ik nu een stuk dichter bij mijn uiterste houdbaarheidsdatum. Ik stel me jullie voor als kankercel-etende pacmannetjes die door mijn lijf razen. Een chemische poetsbrigade op microformaat, een soort minions met werkjassen en hoofddoekjes als huisvrouwen uit de jaren vijftig, die met hun zwabbers en dweilen en microvezeldoekjes grote schoonmaak houden in mijn organen.

Taal is belangrijk. Ik geloof oprecht dat als ik de chemotherapie beschouw als medicijn dat het dan beter helpt. Met reden, overigens – mooi thema voor een ander blogje. Maar dat gaat niet vanzelf, ik moet daarvoor werken. Voortdurend. En eerlijk, iedere keer als ik dat “chemo is vergif” hoor of lees dan voelt het alsof ik een schop in mijn buik krijg. En moet ik nog harder werken. Denk daar aan, wil je, voor je je chemo-is-gif, big-pharma-zijn-boeven-en-je-kunt-je-dokter-niet-vertrouwen memes op facebook gooit? Dankjewel ❤️

Intermezzo

Ik ben op stap. In mijn eentje in de trein, naar mijn zus in Amsterdam. Dat is voor het eerst sinds ik ziek werd in februari, dat ik iets spannenders alleen doe dan een rondje stad of een ziekenhuistripje. Mijlpaal 🙂 Ik koester ieder splintertje zelfstandigheid, en de energie die deze chemo-vrije fase me oplevert. Nowhere near waar het altijd was, maar ik ben vele malen fitter dan ik de afgelopen maanden ben geweest.

Het dubbele is dat het ook zorgen oproept. Mijn lijf herstelt, ja – maar de knagende vraag is “doen de kankercellen dat ook?” Ik ben iets aangekomen – maar is dat een reden voor gejuich of bezorgdheid?

Morgen komt de uitslag van de scans. Gaan ze opereren, ja of nee. En hoe? Is de boel stabiel of toegenomen? Het is -letterlijk – doodeng. En ik probeer mijn rust te bewaren. Koorddansend tussen angst en afleiding. Geen gevoelens wegdrukken, maar me er ook niet in verliezen…

Vandaag staat de afleiding op het programma. Babyneefje knuffelen ❤

Knuffeltjes kopiëren

Mijn kinderen hebben een knuffeltjesemmertje in hun buik. Die loopt vol van knuffelen, van samen zingen of dansen met blote voeten in het gras. En hij loopt leeg van ruzie, van vermoeidheid, van dingen die moeten (en dat zijn er nogal wat in een kinderleven…) Dochter heeft ook nog wel eens een stuk emmertje: dan is hij helemaal leeg en moet gerepareerd – ook weer met kusjes en knuffeltjes natuurlijk.

Maar wat nou zo vervelend is: een zieke mama heeft niet altijd knuffeltjes te vergeven. Soms is mijn emmertje ook meer dan leeg – zo leeg dat kinderknuffels ook niet meer helpen. Want het verschil tussen “gewoon vasthouden” en een echte knuffelige liefdesknuffel (zoals dochter het zegt) dat voelen ze feilloos…

Maar (stel je hier een TellSell-stem bij voor) voor die momenten bedacht mijn grote zoon van 9…

… Tromgeroffel…

Het knuffeltjes kopieerapparaat!!!!

Waarbij een enkele knuffel op magische wijze een heel emmertje vult. De zelfredzaamheid ❤

Inmiddels hebben ze er allebei een. Ook heel handig als mama naar het ziekenhuis moet, dachten ze. ❤ Goed plan. Doe mij er ook maar een.

Sla uit de tuin

Voor de eerste keer in 2015 sla uit de tuin! Citroenmelisse, zuring, jonge zevenblad, snijbiet, een paar erwtenkiemen die te dicht op hun broertjes groeiden, wat hondsdraf, en een paar paardebloemblaadjes. Hoera, het is nu echt lente!

Weekmenu week 14 (2015)

Weekmenu en kinderkunst

Weekmenu en kinderkunst aan de muur.

Laat ik de gewoonte van een paar jaar geleden eens oppakken, en hier weer weekmenu’s gaan bijhouden. Ter inspiratie, en tevens als stok achter de deur om ze daadwerkelijk te maken. Want ondanks alle rust die het geeft door de week, het is in het weekend wel even een klusje waar ik me toe moet zetten. Niet vervelend, maar in de tuin klooien of op de bank hangen met een boek zijn aanlokkelijker.

Nou zie ik weekmenu’s ook niet als doel op zich: ze zijn nuttig omdat ze er voor zorgen dat ik niet doordeweeks om vijf uur loop te stressen of – erger nog – met een protesterende peuter & kleuter op de fiets in de regen naar de supermarkt moet. Huismoederlijk klein leed. Wanneer ik het niet zo druk heb, dan zijn de weekmenu’s minder nodig, dan is een koelkast vol eten afdoende. Maar wanneer zoals nu de agenda in rap tempo volloopt vind ik het fijn om in ieder geval me geen zorgen te maken over eten. Dus.

Daar komt bij dat we onze huiselijke discussie over hoe vaak we vlees eten opgelost hebben. Dat is fijn, want zoals het was waren we allebei niet blij. En wat is nou de conclusie? Ik eet wat vaker vega, man en kinders eten wat vaker een stukje vlees. Duh, was dat nou zo moeilijk? Blijkbaar wel, want we hebben hier heel lang over gedaan. Maar zoals altijd betekent nieuwe patronen meer nadenken. Nog een reden voor een weekmenu dus. *Tromgeroffel* komt ‘ie:

Weekmenu week 14

Nog steeds geen raapsteeltjes hier trouwens. Snif. Volgende week misschien.

  • zondag: pizza in de stad, want ik was jarig!
  • maandag: noedelsoep met paksoi, champignons en zelfgetrokken kippenbouillon. Omeletje erbij voor peuter-soepweigeraar.
  • dinsdag: soort van saag aloo met rijst, worstjes erbij voor man & kinders.
  • woensdag: pasta, voor mij met blauwe kaas & bietjessalade (want daar heb ik al sinds de pizzeria zin in), voor de rest met tomatensaus. Ik maakte in het weekend al een pot soffrito, dus dat is klaar in de tijd dat de pasta nodig heeft om te koken.
  • donderdag, op verzoek van kleuter: gebakken aardappeltjes, broccoli en “vissticks” (= stukjes vis in een korstje van broodkruimels), en als ik zin heb in experimenten ga ik proberen om een linzenburgertje voor mezelf te maken.
  • vrijdag: flexitarische-kliekjes toad-in-the-hole. TitH is een Engels gerecht, een soort pannenkoekenbeslag dat in de oven gebakken wordt,  traditioneel gevuld met kliekjes stoofvlees of worstjes. Ik ga eens kijken of dit ook werkt met de verschillende groentenkliekjes die zich eind van de week in de koelkast verzameld hebben.
  • zaterdag: restjes- of improvisatiedag

Leer een man vissen… Over een formule voor quiche

Geef een man een vis en hij heeft eten voor één dag. Leer een man vissen en hij heeft eten voor heel zijn leven.

Alleen… als hij maar één manier kent om die vis klaar te maken eet hij dus elke dag hetzelfde.

Zal ik eens wat geks zeggen? Ik kan niet koken van recept. Hoe ik ook mijn best doe, er gaat al-tijd toch nog even een snufje dit, een dingetje dat, of een halve overgebleven prei bij. Sorry, lieve receptmakers. Ik kan er niks aan doen, het is sterker dan ik.

Soms is dat onhandig. Bij bakrecepten bijvoorbeeld, die luisteren vaak nogal nauw. En als je dan zomaar een restje havermoutvlokken door het cakebeslag heenkiept, dan is dat óf een briljante ontdekking, of een faliekante mislukking. Houdt het leven wel spannend 🙂

Geen recept, maar een formule

Maar vaak is het juist wel fijn. De laatste jaren begin ik meestal niet eens meer met een recept, ik begin met een basisprincipe of formule. Zoals gisteren: ik zou een quiche maken, volgens het weekmenu. De formule voor quiche: deeg, een vulling van gare groenten en evt. vlees of vis, die bij elkaar gehouden wordt met een mengsel van eieren, room en kaas. Mengen, bakken, klaar. Kijk, ik heb er een plaatje van gemaakt:

formule-voor-quichev2

 

Ik had geen zin in deeg maken, dus deed lekker makkelijk: bladerdeeg uit de vriezer. Er zijn een heleboel goede redenen om zelf deeg te willen maken, maar ik doe het in de praktijk maar zelden.

Dan de vulling – dat kan dus letterlijk van alles zijn. Ik had een knolselderijtje, een halve overgebleven prei, een ui, en een overgebleven stuk kool van mijn laatste zuurkool-experiment (waarover later hopelijk meer, als deze batch wel lukt). Even aanstoven in wat olijfolie (want de boter was op), en royaal zout, peper en kruiden erbij. Meer dan je normaal zou doen, want het moet ook het ei-room mengsel pit geven.
quiche

En de geniale inval van vandaag: ik gooide een mini-schaaltje rode linzen door de groenten. Dat stond toevallig nog op het aanrecht omdat het de inhoud van de zak nét niet in de voorraadpot paste. Het probleem met quiche is vaak dat de vulling te nat is, waardoor de bodem zompig wordt. Bleh. Maar de linzen deden wat ik hoopte: ze namen het vocht uit de groente op, waardoor ook de bodem gaar en knapperig werd. Hoera!

Terwijl de knolselderij etc. gaar werden had ik tijd om de springvorm in te vetten (met kokosolie, want de boter was dus op), en een kontje kaas te raspen. Even de groente laten afkoelen met het deksel van de pan, anders wordt de boel alsnog nat. Eieren en room loskloppen en de groente & kaas erdoor roeren. Hoeveel eieren? Zoveel als nodig is om de groenten goed te bedekken. Ik had er vier. En die room, dat kan natuurlijk ook crème fraîche zijn, roomkaas, een kliekje bechamelsaus of sojaroom, als dat je ding is.

 

Bakken in een voorverwarmde warme oven tot het deeg & de vulling gaar zijn. Ik deed deze keer ruim een half uur op 220 graden, omdat ik vergat om de oven na het voorverwarmen lager te zetten. Oeps. Net op tijd. Toen nog 10 minuutjes op 190 graden.
boompjestaart

En omdat mijn kinderen een broccolifase hebben maakte ik er boompjestaart van: gestoomde broccoli als een bosje bovenop de quiche. Met op speciaal verzoek van de peuter een weggetje van uitgebakken bacon.

(Mag ik daar even over juichen trouwens ? Een broccolifase? Seriously? De eerste gekookte groene groente ever die ze vrijwillig eten! Dat is wel taart waard, toch? Broccolitaart dan toch! Maar dat geheel terzijde natuurlijk.) 

En wat kost die quiche?

  • half pakje roomboterbladerdeeg (niet bio, uit de supermarkt): €0,75
  • knolselderij, halve prei, 1 ui, restje kool (bio, van lokale boerderij):  €1,50 totaal schat ik
  • 4 eieren (bio, van lokale boerderij): €1,08
  • half bekertje slagroom (bio, supermarkt) €0,50
  • kontje kaas, ongeveer een onsje (bio, lokaal): €1,06
  • broccoli (bio, supermarkt): €1,32

Totaal: €6,21. Ik denk dat je er met drie volwassenen genoeg aan zou hebben, dus zeg €2,07 per persoon.

 

 

 

Slim koken: Maleisische rundvleescurry met wortelgroente

Laat ik eens beginnen met de beste wensen. Gelukkig nieuwjaar allemaal! Dat 2015 maar een afwisselend en vruchtbaar jaar moge worden! Met veel lekker eten ook 🙂

Eergisteren, op oudjaarsdag, maakte ik een stoofje. Stooflap van Schotse Hooglander, met heel veel specerijen, allerlei wortels & knollen, en kool. Hartstikke lekker, en een mooi voorbeeld van wat “slim koken” nou is.

Kijk, dit is ‘m:

rundvleescurry-met-wortelgroenten

Het is ongeveer gebaseerd op dit recept, met een schuin oog naar Ottolenghi’s aardappelvindaloo waar ik eerder al eens over schreef.

Alleen draaide ik de hoeveelheden wortelgroente en vlees om, gebruikte wat er nog aan knollen & wortels in huis was, en gooide er een kwart savooiekool door- want die moest dringend op. Lees verder

Weekmenu week 51, 2014

Het is een spannende week deze week: naast de gewone het-is-bijna-kerst-drukte, die voor iedere mama (en papa) op zich al genoeg is om af en toe het hoofd te verliezen, gingen deze week de workshopaankondigingen online. Kijk: hier! Whooha! Na bijna zes jaar thuisblijfmama zijn is dit een Moment voor me, dus ik doe even een klein dansje.

En dan was er afgelopen deze week geen verse boodschappenkrat of weekmenu: het grote plan was om al improviserend de restjes op te eten. Slecht plan, zeker in zo’n drukke week: chaos, boterhammen en laat-in-de-middag-door-de-supermarkt-renpartijen alom. En ik heb geloof ik uiteindelijk meer geld uitgegeven aan boodschappen dan normaal (hoewel ik dat niet zeker weet, want ik heb nu geen zin om het op te tellen. Maar ik heb in ieder geval meer koekjes gegeten… Oeps.) Dus. Let’s get organized! En vanmiddag komt de nieuwe boodschappenkrat. Hoera!

Weekmenu Week 51

Lees verder