Over poetsende pacmannetjes en de giftigheid van chemo

Chemo is vergif. Als er een kankercel verdween voor iedere keer dat ik die woorden de afgelopen maanden heb gehoord of gelezen dan was ik nu zo goed als genezen… Het is een soort vanzelfsprekendheid, die visie, soms ook (zelfs) onder artsen en mensen die kankerpatienten begeleiden. En ik vind daar wat van. Ik vind dat pijnlijk.

Ja, natuurlijk is het heftig spul. Voor iedereen die geen kanker heeft is het inderdaad vergif. Dat hoef jij me niet te vertellen: ik sta in een kuur na ieder plasje de f*cking wc te poetsen om de sporen uit de buurt van mijn huisgenoten te houden. Ik zie de oncologie-verpleegkundigen bezig met hun handschoenen, hun double-double-checks (“mag ik nog een keer uw geboortedatum?”), de aparte vuilnisbakken met grote stickers die aanduiden dat het gevaarlijk afval is… en dat loopt dan per infuus mijn lijf in. Mijn lieve lijf, dat ik voed met biologisch eten, dat ik was met shampootjes die geen parfum en parabenen bevatten… het is onwaarschijnlijk beangstigend. Zelfs als we de pijn, de naalden, de vermoeidheid, de misselijkheid even negeren. Kan op termijn kanker veroorzaken, zegt de op internet gevonden bijsluiter. Lekker dan…

Maar. Voor mij, met een lever die op de scan enige gelijkenis vertoont met een dalmatiër, met door mijn bloedbaan en lymfevaten zwervende kankercellen, is chemotherapie geen vergif. Lieve oxaliplatin, dierbare capecitabine… zonder jullie was ik nu een stuk dichter bij mijn uiterste houdbaarheidsdatum. Ik stel me jullie voor als kankercel-etende pacmannetjes die door mijn lijf razen. Een chemische poetsbrigade op microformaat, een soort minions met werkjassen en hoofddoekjes als huisvrouwen uit de jaren vijftig, die met hun zwabbers en dweilen en microvezeldoekjes grote schoonmaak houden in mijn organen.

Taal is belangrijk. Ik geloof oprecht dat als ik de chemotherapie beschouw als medicijn dat het dan beter helpt. Met reden, overigens – mooi thema voor een ander blogje. Maar dat gaat niet vanzelf, ik moet daarvoor werken. Voortdurend. En eerlijk, iedere keer als ik dat “chemo is vergif” hoor of lees dan voelt het alsof ik een schop in mijn buik krijg. En moet ik nog harder werken. Denk daar aan, wil je, voor je je chemo-is-gif, big-pharma-zijn-boeven-en-je-kunt-je-dokter-niet-vertrouwen memes op facebook gooit? Dankjewel ❤️

4 gedachten over “Over poetsende pacmannetjes en de giftigheid van chemo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.