Durven, denken, doen…

Nou, daar zit ik dan. In de bieb, in de stilteruimte, met een afspraak met mezelf. Ik wil delen, vertellen over de binnenkant van dit leven dat nu mijn leven is. Een leven met veel dingen waar ik van hou, en ook dingen die er gewoon zijn. Waaronder dus die ziekte, die ongevraagde gast die zich zomaar heeft genesteld in mijn lijf. Alleen is het geen gast. Kanker is geen bacterie, of virus, of iets anders van buiten. Geen auto die tegen me aangebotst is en de boel stuk heeft gemaakt. Versplinterende botten, gescheurde organen, donderslag, een moment van onoplettendheid of domme pech…. Nee, het is mijn eigen lieve lijf, het zijn mijn eigen cellen die veranderd zijn. Wangedrag in mijn buik. Muitende cellen, zeggen ze. Ook weer zo’n term die gewelddadig ingrijpen rechtvaardigt. Want wat doe je met muiters die dreigen het hele schip te laten zinken? Een gevecht aangaan, nee, een oorlog voeren. Oorlog tegen de kanker. Zegt men. Met ons, de patiënten, als slagveld en strijder tegelijk. Cancerwarrior. Ha. En I don’t even look the part. Haar nog op mijn hoofd, rondingen waar ze horen, uitgeslapen en fit, probleemloos 10.000 stappen op een dag… hoezo ziek? Het blijft een bizarre gedachte… 

Maar goed. Schrijven over de binnenkant. Daarmee heeft de naam van mijn website ineens een heel andere betekenis gekregen. Ik maak mijn eigen realiteit. Mijn lijf maakt kankercellen, en allerlei soorten immuuncellen die daar al dan niet wat mee doen. (Het menselijk lichaam is bizar complex, ontdek ik in mijn onophoudelijke leesmanie die me van pubmed naar allerlei obscure sites over onduidelijke therapieën voert – en weer terug. Zou het makkelijker zijn als ik biologie niet had laten vallen op het vwo?) 

Mijn lijf maakt cellen,  mijn hoofd maakt gedachten. Waar ik al dan niet wat mee kan doen. Gedachten die soms maken dat ik in een hoekje wil gaan liggen huilen, of me verstoppen onder het dekbed en nooooooit meer tevoorschijn komen. En soms (vaker) roepen ze een soort obstinaatheid in me wakker. Ziek zijn? Misschien wel doodgaan? Nou, dat zullen we nog wel eens zien. Voorlopig ben ik fit als een hoentje. Ha. Dat zei ik al. 

Maar waar wil ik over schrijven? Over de angst, de woede, de wanhoop èn de hoop. Over de schoonheid. Over wat ik tegenkom in mijn lees-en onderzoeksmanie – er is zoveel verwarring over kanker. Niet dat ik dè antwoorden heb, maar toch. Over de gesprekken, soms lastig, vaak mooi – en intiemer dan ooit. Over mijn zoeken naar zingeving, naar wijsheid. Over het gemis aan spiritualiteit in de publieke ruimte vandaag de dag. Over koken, toch, nog steeds. Over het ziekenhuis ook, de liefde-haatverhouding met de artsen, de regeltjes, het gevoel van machteloosheid. Over de dankbaarheid ook, tegelijk, voor de zorgzaamheid, voor artsen en verpleegkundigen die ook mens zijn. Over mama zijn met kanker. Hoe vanzelfsprekend de gewone dingen blijven, en soms ook niet. De wonderbaarlijke veerkracht van kinderen. Over leven, sterven, en alles er tussenin. Over toch een nieuw tweejarig telefoonabonnement afsluiten, concertkaartjes kopen, over haakwerkjes en wietolie, kurkumasmooties en reiki, stomazakjes en boswandelingen – en wat verder maar ter tafel komt. 

Wees welkom, hier in mijn zelfgemaakte binnenwereld. En reageren mag (mits je aardige dingen zegt en geen spam post) maar ik beloof niet dat je antwoord krijgt. 😉 

Liefs, 

Anouk 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.