Intermezzo

Ik ben op stap. In mijn eentje in de trein, naar mijn zus in Amsterdam. Dat is voor het eerst sinds ik ziek werd in februari, dat ik iets spannenders alleen doe dan een rondje stad of een ziekenhuistripje. Mijlpaal 🙂 Ik koester ieder splintertje zelfstandigheid, en de energie die deze chemo-vrije fase me oplevert. Nowhere near waar het altijd was, maar ik ben vele malen fitter dan ik de afgelopen maanden ben geweest.

Het dubbele is dat het ook zorgen oproept. Mijn lijf herstelt, ja – maar de knagende vraag is “doen de kankercellen dat ook?” Ik ben iets aangekomen – maar is dat een reden voor gejuich of bezorgdheid?

Morgen komt de uitslag van de scans. Gaan ze opereren, ja of nee. En hoe? Is de boel stabiel of toegenomen? Het is -letterlijk – doodeng. En ik probeer mijn rust te bewaren. Koorddansend tussen angst en afleiding. Geen gevoelens wegdrukken, maar me er ook niet in verliezen…

Vandaag staat de afleiding op het programma. Babyneefje knuffelen ❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.