Echt eten een luxe-hobby? Dacht het niet!

Er was weer eens ophef in voedingsland, dit weekend – dit keer over een interview met de Wageningse pakjes-en-zakjes-professor Tiny van Boekel die beweerde dat natuurlijk voedsel ongezond is. Mocht je het willen lezen, hier staat het. 

Daar zijn wel een paar opmerkingen bij te maken (Lees vooral het stuk dat MergenMetz schreef over het voortdurend herhaalde maar ernstig achterhaalde biologisch-kan-de-wereld-niet-voeden-argument!!!) maar dat ga ik nu niet doen. Ik moet namelijk vanochtend een persbericht schrijven voor de workshop Dagelijks vers koken – over echt eten in de praktijk, van de boer naar je bord, zonder pakjes en zakjes 😉 (Doe mee, er zijn nog plekken!)

Maar er was nog iets anders dat me opviel in de discussie die zich vervolgens op Foodlog ontwikkelde over dit stuk. Het is namelijk helemaal op z’n foodlogs: doordrongen van het idee dat biologische productie, vers voedsel en zelf koken een Westers elite-ding is in plaats van gewoon eten.

Wat ik me dus afvraag: hoe komen ze daar toch bij, die heren? Alleen al het bestaan van La Via Campesina, een grassroots boerenbeweging voor voedselsoevereiniteit, bewijst toch al hun ongelijk?

En ik heb het zelf op reis ook heel anders ervaren. Ongeacht in welk land je bent: eten, koken, en de kwaliteit van voedsel is altijd een gespreksonderwerp dat mensen met de meest uiteenlopende achtergronden verbindt. Lang geleden bijvoorbeeld ontmoette ik een kokkin in Thailand, die verrukkelijke gerechten kookte in een keukentje met amper meer dan een wokbrander en een klaptafel. Ik mocht kijken hoe ze curry maakte, en ondertussen vertelde ze over de markt waar ze haar producten kocht. Hoe ze juist op zoek ging naar groenten met een plekje, of met wat vraat. Want die zijn niet bespoten, dus beter, zei ze – ik kan me haar vurige blik bij die uitspraak nog goed herinneren. Daar was voor haar geen enkele twijfel over mogelijk.

En zo heb ik in de loop der jaren veel meer mensen ontmoet. In Europa, en daarbuiten. Heel gewone mensen, die het volstrekt logisch vonden om van goed voedsel een prioriteit te maken. Echt eten een hobby van identiteitszoekende rijke westerlingen? Nonsens, dat is niet meer dan een poging om de boodschapper monddood te maken bij gebrek aan echte argumenten.

Hebben jullie ook mooie verhalen over dat soort ontmoetingen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *