Intermezzo

Ik ben op stap. In mijn eentje in de trein, naar mijn zus in Amsterdam. Dat is voor het eerst sinds ik ziek werd in februari, dat ik iets spannenders alleen doe dan een rondje stad of een ziekenhuistripje. Mijlpaal ūüôā Ik koester ieder splintertje zelfstandigheid, en de energie die deze chemo-vrije fase me oplevert. Nowhere near waar het altijd was, maar ik ben vele malen fitter dan ik de afgelopen maanden ben geweest.

Het dubbele is dat het ook zorgen oproept. Mijn lijf herstelt, ja – maar de knagende vraag is “doen de kankercellen dat ook?” Ik ben iets aangekomen – maar is dat een reden voor gejuich of bezorgdheid?

Morgen komt de uitslag van de scans. Gaan ze opereren, ja of nee. En hoe? Is de boel stabiel of toegenomen? Het is -letterlijk – doodeng. En ik probeer mijn rust te bewaren. Koorddansend tussen angst en afleiding. Geen gevoelens wegdrukken, maar me er ook niet in verliezen…

Vandaag staat de afleiding op het programma. Babyneefje knuffelen ‚̧

Knuffeltjes kopi√ęren

Mijn kinderen hebben een knuffeltjesemmertje in hun buik. Die loopt vol van knuffelen, van samen zingen of dansen met blote voeten in het gras. En hij loopt leeg van ruzie, van vermoeidheid, van dingen die moeten (en dat zijn er nogal wat in een kinderleven…) Dochter heeft ook nog wel eens een stuk emmertje: dan is hij helemaal leeg en moet gerepareerd – ook weer met kusjes en knuffeltjes natuurlijk.

Maar wat nou zo vervelend is: een zieke mama heeft niet altijd knuffeltjes te vergeven. Soms is mijn emmertje ook meer dan leeg – zo leeg dat kinderknuffels ook niet meer helpen. Want het verschil tussen “gewoon vasthouden” en een echte knuffelige liefdesknuffel (zoals dochter het zegt) dat voelen ze feilloos…

Maar (stel je hier een TellSell-stem bij voor) voor die momenten bedacht mijn grote zoon van 9…

… Tromgeroffel…

Het knuffeltjes kopieerapparaat!!!!

Waarbij een enkele knuffel op magische wijze een heel emmertje vult. De zelfredzaamheid ‚̧

Inmiddels hebben ze er allebei een. Ook heel handig als mama naar het ziekenhuis moet, dachten ze. ‚̧ Goed plan. Doe mij er ook maar een.

Ossobucko – of knolselderij alla Milanese

Pas toen dit gerecht op mijn bord lag realiseerde ik me dat het een soort nep-ossobuco was. Gaargestoofde plakken in pittige tomatensaus, met romige risotto. Maar dan met knolselderij in plaats van kalfsschenkels. Denkend aan het gehackt en de kipstuckjes van de Vegetarische Slager heb ik deze combi dan maar ossobucko gedoopt. Lees verder

Waxy wattes? Even over chocoladevla. Met recept!

Stadsgenoot Gouden Pompoen bezorgservice schreef in zijn nieuwsbrief deze week over chocoladevla. Blijkbaar zit daar een niet-biologisch ingredi√ęnt in: “waxy maiszetmeel” – volgens Wikipedia een goedje dat “bij het bewaren minder last heeft van opdikken”. Wat dat dan ook mag betekenen. Lees verder